Karyağdı, bu sergisinde “çocukluk düşler” gibi klişe olmayan bir konuyu işlemiş. Birçok ressamın, doğa manzaraları, meyve ve porselen içeren natürmortlar ve gelişigüzel abstraklar resmetmeleri yanında, zor ve sıra dışı bir konunun başarılı örneklerine tanık oluyoruz. Karyağdı’nın çocukluğu, anlaşılan yeterince mutlu geçmiş; oyuncaklarını, şekerleri, sevimli giysilerini anımsıyor. Çocuk yüzlerinin detaylarını yaşamasını olası kılıyor.

Bu resimlerde renk zenginliği ve çizgi hakimiyeti var. Resimler, hızlı ve emin bir elle yaratılmış; yani, Karyağdı’nın hayal gücü kadar tekniğide kuvvetli. Çocukluğun mutluluk simgeleri olan balon, şeker, ayıcık, yo-yo gibi şeyler yanında bazı harflerle temsil edilen insani anılara da yer verilmiş.

Karyağdı, bir ressam olarak, kendisini sanatına adayanlar arasına girmeyi başarmış; yüksek lisansını tamamlamış; kendi resim atölyesini açabilmiş; üstelik resim öğretmenliği de yapıyor. Henüz 26 yaşında olan bir kimsenin tüm bunları hakikat haline getirebilmesi, onu, ciddi resim koleksiyoncularının, galericilerinin, sanatına “yatırım” yapabilecekleri bir ressam haline getirmiş; sanatçı için çok önemli bir konum.

Sergideki resimler içinde 1,5-2,0 metreboyutlarda olanlar var. Karyağdı, bu büyük boyutlu tuvalleri de başarıyla doldurabilmiş ve hemen hemen her resim, satış fiyatlarından daha da değerli diyebilirim. Nebahat Karyağdı’nın gittikçe daha da olgunlaşacağına ve seçkin ressamlar arasında yerini alacağına inanıyorum.

Sezer Aykan

MAC ( Master Of Arts Criticism)

MVAM (Master Of Visual Arts Management)

Ümit Gezgin İstanbul,2009

Genç ressamlar arasında önemli bir yeri olan Nebahat Karyağdı (26), hedefini küçükken belirleyenlerden.

Banu Duran

Kendini bildi bileli çizim yapan Karyağdı, geçen ay Caddebostan Kültür Merkezi’nde açtığı 6’ncı sergisi “Çocukluk Düşleri-m” ile yine çok konuşuldu ve kendi çocukluğuna da ışık tuttu. Genç ressamla sergisini ve resimlerini konuştuk.

Ressam olmaya nasıl karar verdiniz?

Babam maliyeci, annem hemşire. Ailede resimle ilgili kimse yok yani… Ama ben hep çizim yapardım ve Güzel Sanatlar Lisesi’ne gittim. O zamandan karar vermiştim ressam olmaya. 2004 yılında girdiğim bir yarışmada yılın genç ressamı finalisti olunca daha da arttı bu isteğim.

Eğitiminiz nedir?

2005 yılı Anadolu Üniversitesi Eğitim Fakültesi Güzel Sanatlar Eğitimi Bölümü mezunuyum. Bir yıl da özel öğrenci olarak yine aynı okulda yüksek lisans yaptım. Profesyonel olarak 3 yıldır resim yapıyorum. 2008 ve 2009 yıllarında Ankara Çağdaş Sanat Fuarı Genç Sanatçılar Yarışması’nda üst üste dereceye girerek ödüller kazandım. Geçen ay 6’ncı kişisel sergimi yaptım.

Resimlerinizde nelerden esinleniyorsunuz?

Bazı resimlerde kendi hayatımı, bazı resimlerde ise etkilendiğim kişileri ya da şeyleri anlatıyorum. İlk sergim “Terör bu sokakta” idi. Orada 2003’teki Neva Şalom Sinagogu’na yapılan terör saldırısını konu almıştım. Hatta o sergiden sonra Forbes dergisi beni, yatırım yapılması gereken genç sanatçılar listesine koymuştu. İkinci sergimde, Şamanizm, aşk gibi daha soyut çalışmalarım vardı. Ayakkabılarla ilgili olan üçüncü sergimi ise Antalya’da açtım. Sonrasında Cahide Sonku anısına bir sergi yaptım. Şehir Tiyatroları’nın Genel Sanat Yönetmeni o zamanlar Orhan Alkaya’ydı, onlardan teklif gelmişti. Bir ay sonra da kendi atölyemde bir sergi açtım. Modern anlatımı olan natürmortları kullandım. Çok sevdiğim bir sanatçı olan Savaş Dinçel’in de ölüm yıldönümüne denk geldiği için onun anısına da iki portresini yaptım. Şehir Tiyatroları, Dinçel’in anısına yeniden oynanan “Meraklısı İçin Öyle Bir Hikaye” adlı oyun için de bu portrelerden birini kullandı.

Bir resmi iki günde tamamlıyorum

Bir sergiye hazırlanmanız ne kadar sürüyor? Son serginize nasıl hazırlandınız ?

Bir yandan da İstanbul Erkek Lisesi Özel İlköğretim Okulu’nda resim öğretmenliği yapıyorum. Orada çocuklarla birebir iletişim içinde olmak çocukların dünyasına bir bakış getirdi bana. Sonuçta, 6 aylık bir çalışmanın ürünü diyebilirim. Resmin düşünme süreci uzun sürüyor ama hayata geçirmek ortalama 2 gün.

Hep yağlıboya mı çalışıyorsunuz?

Şu an, evet. İlk başlarda ise Türkiye’de çok az bilinen bir teknik olan “dijital resim” yapıyordum.

Nasıl bir çocukluk geçirdiniz?

Çok net hatırladığım üç şey var; Zeki Müren’in sesi, bir ev dolusu oyuncak ve şekerler.

Çocukluk hayaliniz neydi peki?

Bir evde tek başına yaşamak. Bir de, hem şarkıcı hem ressam hem de oyuncu olmak istiyordum, hepsi bir arada. Ama en çok da ressam olmak istiyordum.

09.01.2010

Evrensel Modern(ist) Üslup

Bu resimleri tamamen farklı bir şey için (heykeltıraş Germaine Pillon için) bir arama yaparken, rue de Germain Pillon karşıma “Monmartre resimleri” adlı bir sayfada (http://paris.bypainters.com/18eme/Montmartre.htm) buldum. İzlenimciliğin “evrensel” (uluslar arası) bir üslup haline gelmesi üzerine daha önceden izini sürmek istediğim bir konuyla ilişkilendirilebilecekleri için ama aynı zamanda resimleri sevdiğimden kaydetmek istedim.

Konu aynı zamanda Auden’ın bir zamanlar “gümüş şairler” dediği konuyla da ilgili… Şimdi bu ressamların hiçbiri “çığır açan”, “önemli” ressamlar değil ama resimlerin kendileri çok güzel… Bu resimlerin, ressamlarının hayatımızda nasıl bir yer tutmaları gerekiyor? Galiba sanat tarihine de, sanat piyasasına damgasını vuran özgünlük talebinden yakınmaya çalışıyorum.

Ama diğer yandan, rastgele olduğunu sandığım bir şekilde (yani kendi tercihlerim, beğenim doğrultusunda) sayfadan resimleri seçerken neredeyse hepsinin aynı ressama ait olduğunu gördüm; ortak, evrenselleştiğini söylemek istediğim üsluba rağmen bir tür bireysellik yine de seziliyormuş anlaşılan. (Jules Émile Elisée MACLET; kendisinin 1881-1962 yılları arasında yaşamış olduğu dışında hiçbir şey bilmiyorum; kadın mı erkek mi olduğunu dahi kestiremedim; belki bir ara izini sürerim.)

Burada söylediklerimin bir kısmı sanat tarihinin tanıdığı bazı ressamlar için de mesela Utrillo için, Bonnard, Vuillard için de geçerli değil mi? Fazla da abarmamak gerekiyor, Bonnard ve Vuillard’la birlikte renkle, lirizmle, hacımın buluşmasından söz edilebilir; Utrillo’nun keşfettiği ve hâlâ baktığım resimlerin bir kısmında izi sürülebilen bir ıssızlık var. Andre Renoux’nun hâlâ yaşayan, faaliyet gösteren bir ressam olduğu anlaşılıyor.
Tabii yalnız “izlenimcilik” demek de yanıltıcı oluyor; aslında kast ettiğim “evrsensel (uluslar arası) üslup” (“uluslar arası” demem, herhalde kimilerinin Gotik için kullandığı “international style” ile paralellik kurmak için), fovizm dahil bütün post- denen empresyonizmlerle, hatta Andre Derain falan düşünüldüğünde, kübizmin de kimi buluşlarıyla beslenebilen bir üslup. Mesela yine aynı sayfadan Raoul Lambert’in resimlerinde olduğu gibi….

Bu üslup ne zaman kırıldı? İkinci dünya savaşı ile birlikte mi? Ya da belki de, “kırıldı mı?” diye sormak gerekiyor? Mesela dün Facebook’ta profilime yüklediğim “genç ressam” Nebahat Karyağdı, bütün lekeciliğiyle, yine de aynı evrensel üslup içinde düşünülemez mi?

Hatta, bir adım daha da ileri giderek, bizim Mehmet Güleryüz ve öğrencileri de dahil olmak üzere bütün ifadeciliğin de, bu evrensel üslubun bir kutbu olduğu söylenemez mi?

Peki, nereye varmaya çalışıyorum? Sözünü etmeye, sınırlarını çizmeye çalıştığım üslubun “son üslup” olduğunu söylemeye mi? Ayşe Görür, bir ara güncel resmin ağırlığını yitirmiş olduğunu ima eden bir şeyler yazmıştı. Tesbit etmeye çalıştığım üslup, Tanrısız bir dünyayı, bütün dağılganlığı, farklı perspektiflere ve son kertede ışığa dağılabilirliği içinde resmedebilen son üslup mu? Bunun tükenmesini, resmin resim olmaktan (sanat olmaktan çıkmasını) felsefe, bir tür felsefîlik tarafından iğfal edildiği (ipuçları belki kübizmde yatan, ama fütüristler ve Duchamp’la iyice görünür hale gelen) anla özdeşleştirebilir miyiz? (Tabii, Ruslar’dan Rothko’ya bütün bir soyut sanat meselesi özellikle konunun dışında tutularak düşünülüyor bütün bunlar.)

Gönderen muratiskender zaman: 05:29

http://defterisk.blogspot.com/2009/12/evrensel-modernist-uslup.html